خراب شده زمانه ای است
ای دوست
که عشق را حتّی
باید خراشید
بر خشکیده درختی
با خنجر
لندن
14 July 2009
۱۳۸۸ تیر ۲۲, دوشنبه
۱۳۸۸ خرداد ۲۷, چهارشنبه
امید
چشمها
کار خودشان را میکنند
از حنجرههای خونین
فریاد
فوّاره میزند
عشق
شاید
جایی هنوز
در جریان باشد
چه میدانی!
هرچه میخواهی بکن
چشمها کار خودشان را میکنند
قلبها میتپد
خون در بدنهای منجمد حتّی
در جریان است
هرچه میخواهی کفر را زمزمه کن
قلبها کار خودشان را میکنند
و عشق در رگها جریان دارد
چشمها
بی هیچ حالتی
در خفا
آشکارا
عشق را فریاد میکنند
هرچه میخواهی بگو
عشق
در خطوط بین چشمها جاریست
هرچه میخواهی
مرگ را
تبلیغ کن
زندگی هنوز
و امید
در چشمها
در کوچههای به خاکستر نشستهی شهر
در جریان است
لندن
۲۷/۳/۱۳۸۸
فریاد
دوباره آتش
دوباره سرب
دوباره پیشانی
دوباره خون
و شهید
دوباره ویرانی
دوباره شورش و فریاد
امیدِ به بودن
و روی دیگر سکه
هستی جوان بر باد
دوباره مثل گذشته
کثیف و تیره و چرکین
دوباره مشت
شعار
امید به بودن
ولی نه مثل گذشته
که هرچه بادا، باد
لندن
۲۷/۳/۱۳۸۸
۱۳۸۸ فروردین ۱۳, پنجشنبه
سیزده
درختان را در بهار دیده ای؟
من دیده ام
بازدم برگهاشان را سنجیده ام
ما بی خبرانیم برادر
آسمان را از نگاه نرگسی نوزاد
نگریسته ای؟
نوازش خاک را
نوازش خاک را
آنچنان که جوانه ی گندمی
ستوده
با تمام وجودت
لمس کرده ای؟
ما چشم بستگانیم
شهوت پرواز را
در تنیدن پیله
هیچ خوانده ای؟
ما مدعیانیم برادر
رویش جوانه ها را نگریسته ای؟
زایش درختان، پرواز پروانه هارا
هیچ یک نه با هم
که هر یک زمانی
برای خود
و نه از ترس دیر رسیدن
کمال را تجربه کرده اند
و
طعم زندگی را چشیده اند
.
.
.
ترس را به دست گذشته بسپار
و زندگی را
به تجربه بنشین
آسمان و خاک و پرواز را
گیاه وار اول
پروانه وار
و نه از آغاز چون انسان
لندن
۲/۴/۲۰۰۹
۱۳۸۷ اسفند ۲۵, یکشنبه
سرخ
در مرکب سرخ
نوایی عاشقانه در گوشم جاری
و تصویر و تردیدی توأمان
در خاطر
قدر دل را زمانی بهتر میفهمم
که میلرزد سرخ
از سرخی احساسی سبز
و میغلتاند شاید
اشکی بر گونه ای
شاید
و چشم را، شاید، که غلتاند بر گونه ای
اشکی سرخ
از سرخی احساسی سبز
آن زمان که
در مرکبی سرخ
نوایی عاشقانه در گوشت جاریست
و تصویر و تردیدی توأمان
در خاطر
لندن 14.03.2009
۱۳۸۵ شهریور ۵, یکشنبه
حركت
هر چي فكر ميكنم ميبينم از حركت مهمتر چيزي نيت واسه زندگي، يعني يه جورايي لازم و ملزوم همند.
زياد رو كيفيتش هم تآكيد نشده، حتي مولوي ميگه اصلا مهم نيست كه چه جوري باشه.
حالا اين به عينه در زندگي بنده خودشو نشون داد، و ميبينم كه واسه زندگي كردن مهم در حركت بودنه!!!!!!
به راه باديه رفتن به از نشستن باطل
كه گر مراد نيابم به قدر وسع بكوشمَ
۱۳۸۵ خرداد ۱, دوشنبه
۱۳۸۵ اردیبهشت ۲۸, پنجشنبه
ارتباط من و علف
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نـخوری
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نـخوری
از جـــمــــادی مردم و نـــامی شدم
وز نـما مردم به حــیــوان سر زدم
وز نـما مردم به حــیــوان سر زدم
مــردم از حـــــــیــوانی و آدم شـدم
پس چه ترسم کی ز مردن کم شدم
پس چه ترسم کی ز مردن کم شدم
این دو شعر برای من دو پیام جالب و مهم داره، اصلا به ماهیت ابر و باد و ... کار ندارم، به مردن هم، چیزی که مهمه اینه که ما آدم شدیم ظاهرا و در چرخه ی طبیعت حضور داریم، پس بی ارتباط که نیستیم با باقی اجزا طبیعت، هیچ، اتفاقا خیلی هم مرتبطیم.
میخوام بگم نوع بشر به عنوان جزئی از کائنات باید با باقی اجزا هماهنگ باشه، مثلا یه درخت رو در نظر بگیرید اگه سالم باشه تو بهار شروع میکنه به جوونه زدن وسبز شدن وگل دادن، به بار میشینه بدون اینکه از کسی انتظار داشته باشه بیاد بارشو ازش بگیره، کم کم برگاش زرد میشه میریزه و لخت میشه و ظاهرا میمیره تا بهار بیادو دوباره روز از نو، روزی از نو.
این حد اقل کاریه که یه آدم باید انجام بده؛ یعنی یعنی روز مره گی و نا امید نشدن، بعد که مطمئن شد اینو درست انجام میده باید پا فرا نهد وبه فکر کردن بپردازه.
در راستای ارتباط تنگاتنگ آدمی و غیر آدمی، در مرحله ی تفکر و انجام اموری که به نوع بشر مربوط میشود نیز باید همواره اصل امید رو مد نظر داشته باشیم.
۱۳۸۵ اردیبهشت ۲۷, چهارشنبه
۱۳۸۵ اردیبهشت ۵, سهشنبه
۱۳۸۵ اردیبهشت ۱, جمعه
۱۳۸۵ فروردین ۲۸, دوشنبه
روز مره گی
داشتم از خیابون رد میشدم و به این فکر میکردم که دچار روزمره گی شدم که یه ماشین زد بهم و از روزمره گی
نجاتم داد.
۱۳۸۵ فروردین ۲۵, جمعه
نخبه!!!
من: شرط دارم واسه اینکه عاشقت بشم.
اون با اشتیاق: چه شرطی؟
من: امممممممممم، ببین راستش خودمم خوب نمیدونم، مممم باید فکر کنم.
من: امممممممممم، ببین راستش خودمم خوب نمیدونم، مممم باید فکر کنم.
اون بازم با اشتیاق: خوب فک کن.
من:من آدم احمقی نیستم که همینجوری عاشق کسی بشم حتماَ باید فک کنم در موردش.
فقط تعجب کرد
من با غروراحمقانه ای دارم فک میکنم و اون هنوز متعجبه!
من یه کم عصبی: نه، ایییییین جججججوری نمیشه، نمیتونم تمرکز بگیرم، وجودت مزاحمه.
اون فقط متعجب به من نگاه میکنه.
من: ببین،.....من باید برم خونه و در موردش فک کنم، اینجا نمیشه، ÷اشو بریم.
اون با حالت منگی: خوب بریم.
از هم جدا میشیم و هر کی میره خونه ی خودش.
میرم خونه ولی اصلا نمیدونم باید به چی فک کنم، اصلاَ این موضوع نیاز به فکر داشت؟!؟! نه نداشت!
من خیلی احمقم.
حالم از خودم بهم میخوره و اینقدر غرق حماقتم میشم که موضوع رو فراموش میکنم.
۱۳۸۵ فروردین ۲۴, پنجشنبه
۱۳۸۵ فروردین ۲۳, چهارشنبه
خواب و بیدار
تنبل شدم.
سالهاست تنبل شدم.
انگار زمان نمیگذره، انگار خوابم
ولی حس میکنم کم کم دارم از خواب بیدار میشم، حس وقتی رو دارم که از خواب بیدار میشم وتو رختخواب این شونه به اون شونه میشم ولی دل نمیکنم از خواب، ولی ظاهراَ بایدب÷رم از رختخواب بیرون و دست وصورتم و بشورمو به زندگیم برسم.
فقط نگین اینا به ما چه ربطی داره که ممکنه باز بگیرم بخوابم.
سالهاست تنبل شدم.
انگار زمان نمیگذره، انگار خوابم
ولی حس میکنم کم کم دارم از خواب بیدار میشم، حس وقتی رو دارم که از خواب بیدار میشم وتو رختخواب این شونه به اون شونه میشم ولی دل نمیکنم از خواب، ولی ظاهراَ بایدب÷رم از رختخواب بیرون و دست وصورتم و بشورمو به زندگیم برسم.
فقط نگین اینا به ما چه ربطی داره که ممکنه باز بگیرم بخوابم.
راستی یادم رفت بگم،
من تنبل نیستم
۱۳۸۵ فروردین ۹, چهارشنبه
گاو خاموش
ناصر خسرو می فرماید:
گاو خــامــــوش نــــزد مرد خـرد
به از آن ژاژ خای صد بار است
ولی من به دلیل شوقی که دارم مجبورم بنویسم، حتی اگر مرد خرد چپ چپ نگاه کنه.
باور بفرمایید نمیدونم اومدم اینجا چیکار کنم، شاید آمده ام که ناز بنیاد کن، شایدم...
ولی با همه ی نمی دانمها، امیدوارم در آینده بتونم جلوی ژاژخایی رو بگیرم، هر چند که گل ما را از خاک ژاژستان سرشتند.
این بود اولین پست بنده.
اشتراک در:
پستها (Atom)