به مریم ایمانی
——————
نقشی میکشی، هنوز
با آب و رنگ
بر برگهای کتابی متروک، که …
متروکه؟
بر برگهای کتابی که کلمه کلمه بستر شود
آب را
و رنگ را
و نقش را
از خیالت
که خیالت
نقش را
با رنگ و
آب
بر کلمه
کلمه
کلمه
کلمه، کلمهی کتابی متروک را
جانی بخشد
دوباره
که «در آغاز کلمه بود»
و
«کلمه خدا بود»
و
«خدا آسمانها و زمین را آفرید»
«بیشکل و خالی»
بر پهنهی تاریک
تاریکی اعماق
بر اعماق تاریکی، خدا زمین را آفرید،
بیشکل و خالی
و نور بر آن پاشید
و نور را پسندید و
خدا نور بود
و رنگ از نور
پاشیده بر تاریکی ژرفای آبها
که تو نور را
و رنگ را
و آب را
شکلی کنی
بر کلمه کلمهی کتابی متروککه
در آغاز حیات در خدا بود
و خدا نور بود
نور همهی مردم
درخشنده بر تاریکی
که هیچ تاریکی خموشش نتوان کردن.
۱۹ ژوئن ۲۰۲۶
هگرستون-هکنی-شرق لندن-در تاریکی.
